Minik Tavşan Pofuduk
Minik bir kasabada, çiçeklerle dolu güzel bir bahçede yaşayan tombul bir tavşan vardı. Adı Pofuduk’tu. Pofuduk’un bembeyaz yumuşacık tüyleri ve kocaman meraklı gözleri vardı. En sevdiği şey hoplaya zıplaya bahçede dolaşmak ve yeni şeyler keşfetmekti.
Bir sabah güneş yavaşça doğarken Pofuduk uyanıp kulaklarını dikti. “Bugün çok güzel bir gün olacak!” dedi kendi kendine. Hemen yatağından atladı, minik patileriyle kapıyı açtı ve bahçeye çıktı. Çiçekler rengarenk açmıştı. Sarı papatyalar, kırmızı güller ve mor menekşeler rüzgârda hafifçe sallanıyordu.
Pofuduk çiçekleri kokladı. “Mis gibi!” dedi. Tam o sırada minik bir ses duydu.
“Cik cik! Yardım eder misin?”
Pofuduk etrafına bakındı ve küçük bir serçe gördü. Serçenin adı Mino’ydu. Mino biraz üzgün görünüyordu.
“Ne oldu Mino?” diye sordu Pofuduk.
Mino kanatlarını çırptı. “Yuvamdan düştüm. Tekrar yukarı çıkamıyorum,” dedi.
Pofuduk hemen düşünmeye başladı. “Seni yuvana geri götüreceğim!” dedi kararlı bir şekilde. Ama ağaç oldukça uzundu. Pofuduk zıpladı, zıpladı ama bir türlü yetişemedi.
Tam o sırada bahçenin diğer ucundan yavaş yavaş yürüyen kaplumbağa Tosbağa geldi. Tosbağa çok bilgeydi ve her zaman güzel fikirler bulurdu.
“Ne yapıyorsunuz bakalım?” diye sordu.
Pofuduk durumu anlattı. Tosbağa gülümsedi. “Birlikte yaparsak başarabiliriz,” dedi.
Önce Pofuduk büyük bir taş getirdi. Tosbağa da küçük bir dal buldu. Mino ise cesurca bekledi. Pofuduk taşın üstüne çıktı, Tosbağa dalı yukarı doğru itti. Pofuduk bir kez daha zıpladı.
Ve hop! Bu sefer ulaştı!
Mino’yu dikkatlice aldı ve yuvasına bıraktı. Mino çok mutlu oldu.
“Teşekkür ederim!” dedi sevinçle. “Siz çok iyi arkadaşlarsınız.”
Pofuduk gururla gülümsedi. “Arkadaşlar birbirine yardım eder,” dedi.
O sırada gökyüzü biraz karardı. Bulutlar toplandı ve yağmur damlaları düşmeye başladı. Pofuduk kulaklarını salladı. “Yağmur geliyor!”
Mino yuvasında güvendeydi ama Pofuduk ve Tosbağa hâlâ dışarıdaydı.
“Benim evime gelelim,” dedi Pofuduk. Hemen birlikte koşmaya başladılar. Pofuduk zıplıyor, Tosbağa yavaş ama kararlı adımlarla ilerliyordu.
Sonunda Pofuduk’un küçük yuvasına ulaştılar. İçerisi sıcacıktı. Pofuduk dolaptan havuçlar çıkardı.
“Hadi birlikte yiyelim,” dedi.
Tosbağa yavaşça bir ısırık aldı. “Çok lezzetli,” dedi.
Yağmur dışarıda pıt pıt yağarken, içeride sıcacık bir dostluk vardı. Pofuduk pencereden dışarı baktı. “Bugün çok güzel bir gündü,” dedi.
Tosbağa başını salladı. “Çünkü birlikteydik.”
Bir süre sonra yağmur dindi. Güneş yeniden çıktı ve gökyüzünde rengârenk bir gökkuşağı belirdi.
“Bak!” dedi Pofuduk heyecanla.
İkisi birlikte dışarı çıktı ve gökkuşağını izledi. Mino da yuvasından onlara el salladı.
“Yarın yine oynayalım!” diye seslendi Mino.
“Evet!” dedi Pofuduk. “Yeni maceralar bizi bekliyor!”
O günden sonra Pofuduk, Mino ve Tosbağa her gün birlikte vakit geçirdiler. Bazen saklambaç oynadılar, bazen çiçek topladılar, bazen de sadece oturup sohbet ettiler.
Pofuduk her zaman şunu hatırladı: Küçük olmak önemli değildi. Önemli olan iyi kalpli olmak ve arkadaşlarına yardım etmekti.
Ve her gece yatağına girdiğinde mutlu bir şekilde gözlerini kapatıp şöyle dedi:
“Bugün de harika bir gündü.”
Masal da burada bitti. Ama Pofuduk’un maceraları hiç bitmedi. Çünkü dostluk, paylaşmak ve yardım etmek her zaman devam etti.
