Keloğlan ve Devler Köyü

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, anasıyla birlikte küçük bir kulübede yaşayan bir Keloğlan varmış. Keloğlan’ın saçı yokmuş ama aklı pek çokmuş.

Anasıyla fakir bir hayat sürerlermiş. Keloğlan hem çalışır hem de anasına bakarmış. Köyde herkes onun ne kadar zeki ve hazırcevap olduğunu bilirmiş.

Bir gün, köylerinin bereketi olan pınarın suyu birdenbire kesilmiş. Ağaçlar susuz kalmış, tarlalar kurumaya başlamış. Köy halkı toplanmış, kara kara düşünmeye başlamış.

Köyün en yaşlısı demiş ki: “Bu iş, dağın ardındaki Devler Köyü’nün işidir. Pınarımızın önünü kapatmışlardır.”

Ama devler o kadar iri ve korkunçmuş ki, kimse onların yanına gitmeye cesaret edemiyormuş.

İşte o an Keloğlan öne çıkmış. “Ben giderim!” demiş. “Anacığım, bana biraz azık hazırla, ben bu işi çözerim.” Anası endişelenmiş ama oğlunun aklına da güveniyormuş.

Keloğlan, kel başını kaşıya kaşıya yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda devlerin yaşadığı köye varmış.

Devler, karşılarında bu küçük, sapsarı çocuğu görünce kahkahalarla gülmüşler. En iri dev homurdanmış: “Hey bücür! Buraya yem olmaya mı geldin?”

Keloğlan hiç korkmamış. “Sizinle yarışmaya geldim,” demiş cesurca. “Köyümde bana ‘Güçlü Keloğlan’ derler. Eğer beni yenerseniz canımı alın. Ama yenemezseniz, pınarımızın önünü açacaksınız.”

Devler bu cüretkar söze daha çok gülmüşler. “Peki,” demiş dev. “Şu koca taşı görüyor musun? Onu sık da suyunu çıkar!”

Dev, Keloğlan’a kocaman bir kaya parçası uzatmış. Keloğlan taşı almış gibi yapmış, ama kimseye göstermeden cebinden çıkardığı süngeri eline almış. Süngeri annesi azık torbasına koymadan önce suya batırmışmış.

Keloğlan, “Hah!” diye bağırıp elindeki süngeri sıktıkça sular akmaya başlamış.

Devler şaşkınlıktan donakalmış. “Taşın suyunu çıkardı!” diye fısıldaşmışlar.

Devlerin reisi bu işe bozulmuş. “Tamam,” demiş. “Şimdi de benimle güreş tut.”

Keloğlan gülmüş. “Olur,” demiş. “Ama benim bir şartım var. Ben güreşten önce ısınmak için şu çam ağacını kökünden söker, şöyle bir havada çeviririm. İzin verin, önce bir ısınayım.”

Keloğlan, en yakındaki kocaman çam ağacına doğru yürümeye başlamış.

Devler, taşın suyunu çıkaran Keloğlan’ın ağacı da sökeceğine inanmışlar. “Aman Keloğlan!” diye bağırmışlar. “Dur! Ne ağacı söküyorsun! Anladık, sen bizden güçlüymüşsün.”

Keloğlan ciddiyetini bozmamış. “Öyleyse,” demiş, “sözünüzü tutun ve pınarımızın önünü hemen açın. Yoksa köyümdeki diğer arkadaşlarımı çağırırım, onlar benden de güçlüdür!”

Devler, Keloğlan’dan o kadar korkmuşlar ki, pınarın önündeki dev kayayı hep birlikte ittirip yolu açmışlar.

Köye su yeniden gürül gürül akmaya başlamış. Keloğlan, köyüne bir kahraman olarak dönmüş. Anası onunla gurur duymuş.

Herkes bir kez daha anlamış ki, en büyük güç bilek gücü değil, akıl gücüymüş.

Ebeveyn Rehberi

Çocuğunuzla bu masalı okumak, ona “zor” görünen sorunların bile akılla aşılabileceğini göstermek için bir fırsattır. İşte bu masaldan çıkarabileceğiniz pedagojik dersler.

Masalın Ana Fikri

Bu masalın ana fikri, zekânın ve cesaretin kaba kuvvetten her zaman üstün olduğudur. Keloğlan, kendisinden çok daha büyük ve güçlü olan devleri, fiziksel gücüyle değil, aklı ve hazır cevaplılığıyla yener. Masal, sorunlar karşısında korkuya kapılmak yerine zekice çözümler düşünmemiz gerektiğini öğretir.

Ebeveynler İçin Pedagojik Notlar

Akıl Gücü vs. Kaba Kuvvet: Bu masal, çocuğunuza “güçlü” olmanın sadece fiziksel olmadığını anlatır. Devler “güçlü” ama Keloğlan “akıllıdır”. Bu, okulda veya parkta karşılaşabileceği “zorba” (daha güçlü görünen) kişilere karşı kendini aklıyla koruyabileceği fikrini pekiştirmek için bir başlangıç noktasıdır.

Problem Çözme Yetisi: Keloğlan bir sorunla (susuzluk) karşılaştığında şikayet etmek yerine “Ben bu işi çözerim” diyerek sorumluluk alır. Çocuğunuza, “Devler suyu kesmiş, sence Keloğlan ne yapabilirdi?” gibi sorularla onun da çözüm üretme pratiği yapmasını sağlayabilirsiniz.

Cesaret ve Özgüven: Keloğlan’ın devlerden korkmaması, onun zekasına olan güvenini gösterir. Çocuğunuzun fikirlerine değer vererek ve küçük başarılarını (bir yapbozu bitirmek, bir kule yapmak vb.) takdir ederek onun da Keloğlan gibi cesur ve kendine güvenen bir birey olmasına yardımcı olabilirsiniz.

Çocuğunuzla Konuşun: Tartışma Soruları

• Keloğlan, devlerin karşısına ilk çıktığında neden korkmadı sence?
• Eğer Keloğlan devlerle güreşmeye (kavga etmeye) çalışsaydı ne olurdu?
• Devler Keloğlan’ın hilesini (sünger) anlasaydı, Keloğlan başka ne yapabilirdi?
• Sen Keloğlan’ın yerinde olsaydın, köyün suyunu getirmek için başka hangi akıllıca yolu bulurdun?

Keloğlan ve Devler Köyü Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bunun üzerine padişah vezirini çağırmış ve ülkenin dört bir yanına bildiri göndertmiş: “En bilgili, en dürüst insanlar saraya davet edilsin; oğlum onlardan dersler alsın.” Vezir bu teklifi memnuniyetle kabul etmiş. Hocalar çağrılmış, dersler başlatılmış. Fakat padişahın oğlu bu fikre hiç sıcak bakmamış. Oyun, eğlence, at koşturmak, günün her saati sokakta dolaşmak oğlu için çok daha cazipmiş. Ders etmek mi? Ne gerek varmış, düşünürmüş. “Babam okuma yazma bilmiyor ama memleketi idare ediyor, halk seviyor” dermiş kendine.

Günlerden bir gün, şehzade sarayın bahçesinde dolaşırken bir ağacın dibinde uyuyan bir delikanlı görmüş. Elbiseleri yırtık, saçları dağınıkmış. Şehzade onu uyandırmış ve sormuş:

— “Sen kimsin, sabah sabah burada uyuyorsun, derdin yok mu?”

Delikanlı doğrulmuş, başıyla eğilmiş, “Ben Keloğlan’ım efendim, sarayın kayıkçısıyım,” demiş. Şehzade şaşmış:

— “Kayıkçı mı? Peki senin derdin yok mu, dermanın yok mu?”

Keloğlan gayet sakin bir sesle demiş ki:

— “Her insanın derdi vardır, ama dermanı da vardır. Derdini söylemeyen bulamaz, söyleyen arar — işte ben dermanını arayanlardanım.”

Şehzade, Keloğlan’a derdini anlatmış: “Beni derslere soktular, ben yapmak istemiyorum ama mecburum. Sen benim yerime derslere gir, ben de senin yerinde keyfime bakayım.” demiş.

Kayıkçı Keloğlan önce korkmuş, “Padişah bunu öğrenirse beni öldürür,” demiş. Ama şehzade ısrar etmiş. Keloğlan çaresiz kabul etmiş. Öylece günbegün dersler Keloğlan tarafından alınmaya başlanmış. Şehzade kayıkla gezip dolaşırken, Keloğlan da sınıfta hocalardan ilim öğrenmeye başlamış. Zamanla her dersin inceliklerine vakıf olmuş; tarih, edebiyat, matematik, astronomi, yönetim sanatı… Hocalar görmüş ki “Efendi” denilen kişi pek çalışmıyor, ama Keloğlan giderek çok bilgili olmuş.

Bir gün dersin ortasında padişah sınıfa gelmiş. Fakat öğrenciyi görünce şaşmış: “Bu kim? Şehzadem nerede?” demiş. Hocalar kısaca “Efendimiz burada” demişler. Padişah inanamamış. Keloğlan seslenmiş, her şeyi açıkça anlatmış: Şehzade ders istemezmiş, beni yerine koydular, ben dersleri kendi isteğimle, hırsla alıyorum diye…

Padişah ilk başta öfkelenmiş, gözleri kızarmış. “Seni öldüreceğim!” demiş. Ancak Keloğlan demiş ki: “Efendim, bugün imtihan var; önce sınavı yapın, sonra karar verin.” Padişah biraz duraksamış ama kabul etmiş. İmtihan günü gelmiş: yabancı bilginler ülkeye getirilmiş, sorular zor, sorular derinmiş. Keloğlan, usulca sınava girip soruları büyük bir dikkatle cevaplamış; bilgisi, anlayışı herkesi şaşırtmış. Hocalar ve bilginler onun cevaplarına hayran kalmış. Sınav sonrası salon boşalınca elinde sınav kağıdı ile padişah ve vezir kalmışlar.

Keloğlan Masalları Oku

Tam bu sırada şehzadın kızı gizlice salona girmiş. Babasına yalvarmış: “Baba, onu öldürme! O kadar çalıştı ki, bilgisiyle herkesi mest etti. Lütfen bağışla onu.” Padişah, kızının bu gözyaşlarına dayanamayarak Keloğlan’ı affetmiş. O günden sonra Keloğlan, vezir değilse de padişah tarafından önemli görevlerle ödüllendirilmiş; halk tarafından da sevilen biri haline gelmiş. Sonunda Keloğlan ile padişahın kızı evlenmiş, ülkeyi adaletle yönetmişler.

Ve işte güzel masal buraya kadar varmış.

Kayıkçı Keloğlan Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Köyün yaşlıları ve ileri gelenleri köy meydanında toplandılar. Yaratığın her gece köyün hayvanlarını kaçırdığı, evleri darmadağın ettiği konuşuluyordu. Kimse ona karşı koyamıyordu. Ta ki Keloğlan ortaya çıkana kadar… Keloğlan: “Bu ejderhaya karşı bir şey yapmalıyız,” dedi. “Bırakın benim gideceğim!” Başlangıçta köylüler “Sen? Ne yapabilirsin ki?” diyerek alay ettiler. Ama Keloğlan, elindeki aşkın cesaretiyle onlara şunları söyledi: “Benim aklım cesaretimden büyük; izin verin gideyim.”

Ertesi sabah Keloğlan, çantasını hazırladı. İçine taze ekmek, peynir, kazandan çorba koydu. Yanına yaşlı bir yaylımcı (yaylımcı: yay-tunç çalan biri) verdiği sihirli düdüğü ve genç bir avcı dostunun verdiği zehire batırılmış okları ekledi. “Bunlar işine yarayacak,” dedi avcı dostu. Keloğlan teşekkür etti.

Yedi Başlı Ejderha Dağı’na varmak kolay olmadı. Yol boyunca hınzır cüceler, dev mantarlar ve hareketli kayalarla karşılaştı. Her engeli zekâsıyla, esprisiyle ve yüreğiyle aştı. Bir dev mantarın tüm meyvelerine el koyduğunu öğrenince onunla bir bilmece yarıştırdı. Mantıkla çözünce, mantar “Tamam geçebilirsin,” dedi. Cücelerle karşılaştığında, korktukları sevimli bir kediye yardım edince cüceler içlerindeki bağışlayıcılığı gördü ve ona geçiş izni verdi. Böyle böyle dağın zirvesine ulaştı.

Mağaranın önünde bekleyen o devasa yılan ejderha tam yedi başlıydı. Kükreme sesi yeri titretiyordu. Hepsi ağzı açık, hareketli zehirli dilleriyle gözüktü. Köylülerin söyledikleri doğruydu: Gözleri alevle yanıyor, her baş ayrı güçteydi.

Ama Keloğlan şaşırmadı. Sihirli düdüğü çıkardı, kıkırdayarak çalmaya başladı. Melodinin tadı öyle neşeli, öyle sürükleyiciydi ki yedinci başını okşamış gibi mırıldanmaya başladı. Keloğlan adım adım iyice yaklaştı. Ejderhanın dokuz kuyruğunda saklanan hayvanları görebiliyordu.

Tam müdahale edecekken, ejderha birden konuştu: “Dur, insan! Neden geldin?” Keloğlan durdu ve cesurca karşısında eğildi: “Ey ejderha, hayvanlarımızı bırak bu köyü rahat bırak.” Ejderha homurdandı: “Onları yedin, kaçırdın, köyü yordunuz, senin gibi biri mi durduracak beni?”

Keloğlan, yaylımcı düdüğü daha da şiddetli üfledi; oklarını çıkarıp sihirliZehrin birine yakın ateş etti. Ama ejderhanın bir başı daha saldırmaya kalktı. Tam yerdekileri kurtarsın derken, zekice planladı: “Yedi değil, biri zayıf başın – saklı!” diye düşündü. En zayıf başa nişan aldı, vurdu! O an baş biri acıya kıvrıldı. Ejderhanın diğer altı başı panik yaptı: “Kardeşimiz acıyor!”

Keloğlan ikinci oku diğer zayıf başa yöneltti, vurdu. Üçüncü oku üçüncü zayıf başa… Böylece altı zayıf başı birer birer etkisiz hale geldi! Yedinci baş – en büyük, en güçlü – yalnız kaldı. Ancak Keloğlan aksine acımaz! Dördüncü oku güçlü başa çok sakin nişanlayıp ok attı. Ok sihirli zehirle birleşirken ejderhanın gövdesine saplandı. Baş ağrıdan düşecek gibi oldu, gözleri sönmeye başladı.

Ejderha önce kükreyerek yıkıldı. Sonra tüm vücudu yumuşadı, içinde taşıdığı öfke, açlık, kuşkusuz korkuya döndü. “Yeter artık,” dedi. “Senin ne yapacağını gördüm… Peki, sizi daha fazla yormayacağım. Artık tehdit etmeyeceğim.”

Keloğlan onu affetti ama hayvanları serbest bırakmasını istedi. Ejderha başını salladı. Zindana hapsettiği tavşanları, koyunları, sincapları, tavukları saldı. Hepsi sevinçle ormana kaçtı. Keloğlan alaycı bir şekilde oynarken, ancak köy için yeterliydiler.

Ve Keloğlan, ejderhayla beraber barışla köye döndü. Köylüler başta korktular ama Keloğlan, ejderhayı barış meleği gibi tanıttı. “O canavar değil,” dedi. “Sadece açtı, korkutuldu… Şimdi bizi koruyacak.” Ejderha da söz verdi: “Sınırlarıma girmezseniz, karşılığında sizi korurum, bu köyü korurum.” Köylüler dua ettiler.

Sonraki günlerde ejderha dağın helal bekçisi oldu. Her sabah Keloğlan’a hoş geldin demeye uğrardı. Köy şenlendi. Birlik, cesaret, affetmenin gücü, zekâyla birleşince zorların üstesinden gelindi.

Keloğlan ve Yedi Başlı Ejderha Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bir gün saraya bilge bir derviş gelmiş. Padişaha, “Senin kalbinin neşesi ve ülkenin huzuru Kafdağı’nın ardındaki Altın Bülbül’dedir. Onu getirirsen, bahçende kuşlar yeniden şarkı söyler, halkın yüzü güler,” demiş. Padişah bu sözleri duyunca hemen üç oğlunu yanına çağırmış. “Hanginiz Altın Bülbül’ü getirirse tahtımı ona bırakacağım,” demiş.

Üç şehzade yola koyulmuş. Kısa bir süre sonra yolları üçe ayrılmış. En büyük şehzade sağdaki kolay yoldan, ortanca soldaki yoldan gitmiş. En küçüğü ise ormanın içinden geçen en zorlu yoldan yürümeye karar vermiş. Ancak Keloğlan da padişahın sarayında hizmetkâr olarak çalışıyormuş ve bu durumu duyar duymaz yüreği kıpır kıpır olmuş. “Ben de gideyim, belki kader güler yüzüme,” demiş ve yollara düşmüş.

Keloğlan, yol boyunca nice zorluklar aşmış, ne dağlar tırmanmış ne vadiler geçmiş. Bir gün yolda yaşlı bir nineyle karşılaşmış. Ninenin gözleri görmüyor, elleri titriyormuş. Keloğlan hemen elini öpmüş, yardım etmiş. Nine ona, “Altın Bülbül’ü gerçekten isteyen kişi yardım etmeden, iyilik etmeden ona ulaşamaz,” demiş ve ona sihirli bir mendil vermiş. “Başın darda kaldığında bunu üç kez salla,” demiş.

Keloğlan, Kafdağı’na vardığında devlerle, bilmecelerle, gizemli kapılarla karşılaşmış. Her seferinde aklıyla, sabrıyla ve mendilin sihriyle engelleri aşmış. Sonunda Altın Bülbül’ün bulunduğu altın kafese ulaşmış. Ama Bülbül konuşmuş: “Beni buradan çıkarırsan, sarayına sadece bedenim gelir; sesimi ve neşemi geri getirmek istiyorsan, içindeki iyiliği de yanında taşımalısın.”

Keloğlan, Bülbül’ü alıp geri dönerken yolda karşılaştığı herkese yardım etmiş. Hastalara şifa, susuzlara su, açlara yiyecek vermiş. Saraya döndüğünde Altın Bülbül ötmeye başlamış, sarayın bahçesi yeniden çiçek açmış. Padişah gözyaşları içinde Keloğlan’a sarılmış. “Asıl oğlum sensin,” demiş.

Büyük ve ortanca şehzade yollarını kaybetmiş, çünkü sadece kendi menfaatlerini düşünmüşler. Padişah da tahtını Keloğlan’a bırakmış. Keloğlan halkını adaletle yönetmiş, ülkesine huzur getirmiş. Altın Bülbül ise sarayın en yüksek ağacında her sabah neşeyle ötmüş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri Keloğlan’ın iyiliğine, biri Altın Bülbül’ün neşesine, biri de bu masalı dinleyen çocukların güzel kalbine…

Keloğlan ve Altın Bülbül Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bir gün, Keloğlan ormanda odun keserken, yaşlı bir dervişle karşılaşmış. Derviş, yorgun ve aç bir halde Keloğlan’dan yardım istemiş. Keloğlan, elindeki azığını dervişle paylaşmış, ona su vermiş ve dinlenmesi için gölgelik bir yer göstermiş. Derviş, Keloğlan’ın bu iyiliğinden çok memnun kalmış ve ona şöyle demiş:

“Evlat, senin bu iyiliğin karşılıksız kalmayacak. Sana bir sır vereyim: Bu ormanın derinliklerinde, üç sihirli elma bulunur. Bu elmalar, sahibine büyük mutluluk ve zenginlik getirir. Ancak, onları bulmak cesaret ve bilgelik gerektirir.”

Keloğlan, dervişin söylediklerinden etkilenmiş ve elmaların peşine düşmeye karar vermiş. Annesinin hayır duasını alarak, ormanın derinliklerine doğru yola çıkmış. Yol boyunca çeşitli zorluklarla karşılaşmış; derin nehirler, sarp kayalıklar ve karanlık mağaralar aşmış. Ancak, azmi ve cesareti sayesinde hepsinin üstesinden gelmiş.

Günler süren yolculuğun ardından, Keloğlan büyük bir ağacın altında parlayan üç elma görmüş. Elmalar, altın gibi parlıyor ve etrafa büyülü bir ışık saçıyormuş. Keloğlan, elmalara doğru ilerlerken, karşısına devasa bir yılan çıkmış. Yılan, elmaları koruyan bir bekçiymiş ve Keloğlan’a yaklaşmamasını söylemiş.

Keloğlan, yılanla konuşarak onun güvenini kazanmış ve iyi niyetini göstermiş. Yılan, Keloğlan’ın dürüstlüğünden etkilenerek ona izin vermiş ve şöyle demiş:

“Bu elmalar, sadece kalbi temiz ve niyeti iyi olanlara fayda sağlar. Onları doğru kullanırsan, hem sen hem de sevdiklerin mutlu olursunuz.”

Keloğlan, yılanın sözlerini dinleyerek elmaların her birini dikkatlice toplamış ve köyüne dönmüş. İlk elmayı annesine vermiş. Annesi, elmayı yedikten sonra gençleşmiş ve sağlığına kavuşmuş. İkinci elmayı köydeki fakir ve muhtaç insanlarla paylaşmış. Köylüler, elmayı yedikten sonra bolluk ve bereket içinde yaşamaya başlamışlar. Üçüncü elmayı ise kendisi yemiş ve kalbinde büyük bir huzur ve mutluluk hissetmiş.

Keloğlan, elmaların sihri sayesinde sadece kendisinin değil, tüm köyün hayatını güzelleştirmiş. Ancak, elmaların asıl gücünün paylaşmak ve iyilik yapmak olduğunu anlamış. O günden sonra, Keloğlan ve köy halkı mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş: Biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de paylaşmanın değerini bilenlerin başına..

Keloğlan ve Üç Elma Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Kız, gözyaşları içinde, “Benim adım Pamuk. Kötü kalpli bir cadı, anne ve babamı kırık bir aynaya hapsetti. Lütfen bana yardım et,” demiş. Keloğlan, önce Bilgecan Dede’ye danışmayı önermiş; ancak Pamuk, zamanlarının olmadığını söyleyerek onu ikna etmiş. Böylece birlikte ormana doğru yola çıkmışlar.

Yolda, Balkız ve Kara ile karşılaşmışlar. Keloğlan, Pamuk’un hikâyesini anlatmış; ancak Prenses, Pamuk’a güvenmemiş. Buna rağmen, Keloğlan Pamuk’a yardım etmeye kararlıymış ve birlikte ormanın derinliklerine doğru ilerlemişler. Balkız ve Kara, onları uzaktan takip etmeye karar vermiş. Bu sırada Prenses, Bilgecan Dede’ye haber vermek için geri dönmüş.

Ormanın derinliklerinde kırık aynayı bulmuşlar. Pamuk, Keloğlan’dan aynanın içine girip ailesini kurtarmasını istemiş. Keloğlan, bunun tehlikeli olabileceğini düşünerek tereddüt etmiş; ancak Pamuk, onu arkadan iterek aynanın içine atmış. Daha sonra, saklanmış olan çirkin cadıyı çağırmış ve istediğini yaptığını, ailesini serbest bırakmasını söylemiş. Cadı, güçlerini geri aldığında bunu yapacağını söyleyerek Pamuk’u kandırmış.

Keloğlan, aynanın içinde karanlık ve ıssız bir dünyada hapsolmuş. Orada dolaşırken bir köpek sürüsü tarafından kovalanmış ve can havliyle bir ağaca tırmanmış. Köpekler gittikten sonra ağaçtan inmeye çalışırken, ağaç canlanmış ve onu bir çalının üzerine fırlatmış. Bu sırada, Uzun adında biri ormanda kaçan tavuğunu kovalarken aynayı bulmuş ve Huysuz’un işine yarayabileceğini düşünerek almak istemiş. Kara, ona aynanın sihirli olduğunu ve Keloğlan’ın içinde mahsur kaldığını söylemiş; ancak Uzun ikna olmamış. Kara, tavuğun aynanın içinde olabileceğini söyleyerek onu da içeriye göndermiş. Bu kez köpekler Uzun’u kovalamış.

Bilgecan Dede, Balkız ile birlikte aynanın olduğu yere giderken yol kenarında ağlayan Pamuk’u görmüşler. Pamuk, kendisinin suçsuz olduğunu ve cadı tarafından kandırıldığını söylemiş. Cadının, aynayı evine götürdüğünü ve Bilgecan Dede’nin gelmesini istediğini iletmiş. Bilgecan Dede, bunun bir tuzak olduğunu anlamış ve yalnız gitmek istemiş. Kara, aynayı güvenli bir yere götürürken Huysuz ile karşılaşmış. Huysuz, aynanın ne olduğunu sormuş ve Kara, sihirli bir ayna olduğunu, içine bakmasını önermiş. Huysuz, Kara’nın dalga geçtiğini düşünmüş; ancak eğilip bakarken Kara onu da aynaya hapsetmiş. Bu sırada Balkız ve Prenses gelmiş. Aynanın Kara’nın yanında olduğunu görünce cadının tuzak kurduğunu anlamışlar. Pamuk ise ortadan kaybolmuş.

Keloğlan, kara dünyadan kurtulmak için bir yol ararken bir kuyuya düşmüş. İçeride birçok iskelet varmış ve karşısına kuyu canavarı çıkmış. Tam o sırada, yukarıdan Huysuz canavarın üzerine düşmüş ve canavar bayılmış. Hızla kaçmaya başlamışlar. Tünelin sonunda aşağıya sarkıtılmış bir ip görüp tırmanmışlar. Tırmandıkları kuyu gerçek dünyaya çıkmış.

İlginizi Çekebilir: Keloğlan ve Dev Masalı

Bu sırada çirkin cadı, Bilgecan Dede’nin evinin önünde içeriye girmek isterken Balkız ve Kara ona engel olmaya çalışmışlar. Cadı, bir anda Kara’yı fareye çevirmiş. Pamuk da oraya gelmiş. Balkız, cadı ile boğuşurken Keloğlan yardımına yetişmiş. Cadı, onu da fareye çevirmek için asasını sallayınca Keloğlan önüne aynayı getirip sihiri cadıya geri çevirmiş. Cadı bir anda fareye dönüşmüş. Bilgecan Dede de oraya gelip Kara ve Pamuk’un anne babasını eski haline çevirmiş. Bir anda aynanın içinden Uzun da çıkıp kurtulmuş. Küçük kızın anne ve babasını kurtarmanın mutluluğuyla hepsi gülmeye başlamışlar.

Keloğlan ve Kırık Ayna Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bir gün, Keloğlan tarlada çalışırken arkasından garip sesler duymuş ve büyük bir gölge hissetmiş. Korkuyla arkasına döndüğünde, karşısında devasa bir dev görmüş. Keloğlan önce korksa da, devin dostça bir tavır sergilediğini fark etmiş. Dev, Keloğlan’a yaklaşarak, “Korkma, ben dostum. Köyünüzün yakınlarında yaşıyorum ve insanlarla tanışmak istiyorum,” demiş.

Keloğlan, devin bu isteğini olumlu karşılamış ve onu köyüne davet etmiş. Ancak köy halkı, devin büyüklüğünden ve görünüşünden korkarak evlerine kapanmışlar. Keloğlan, köylülere devin dost canlısı olduğunu anlatmaya çalışmış, ancak kimseyi ikna edememiş.

Bunun üzerine Keloğlan, devle birlikte köyün sorunlarını çözmeye karar vermiş. Dev, güçlü kuvvetli olduğu için tarlalarda çalışmış, ağır işleri kolayca halletmiş. Keloğlan da devin bu çabalarını köylülere göstermiş. Zamanla köylüler, devin gerçekten dost olduğunu anlamış ve ona güvenmeye başlamışlar.

Bir gün, köyün yakınlarındaki nehir taşmış ve köyü su basma tehlikesiyle karşı karşıya bırakmış. Keloğlan ve dev hemen harekete geçmişler. Dev, büyük taşları taşıyarak nehrin önüne set yapmış, Keloğlan da köylülere liderlik ederek suyun yönünü değiştirmiş. Bu sayede köy, büyük bir felaketten kurtulmuş.

Bu olaydan sonra köylüler, devin ne kadar değerli bir dost olduğunu iyice anlamışlar. Keloğlan ve dev, köyde birlikte çalışarak herkesin sevgisini kazanmışlar. Köy halkı, devin dostluğunu kabul etmiş ve birlikte huzur içinde yaşamışlar.

Bu masal, dostluğun ve önyargıları kırmanın önemini anlatan eğitici bir hikayedir. Keloğlan ve devin hikayesi, farklılıkların kabul edilmesi ve birlikte çalışmanın gücünü vurgular.

Keloğlan ve Dev Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.