Bu köyün adı “Mutluluk Köyü” imiş. Çünkü burada yaşayan herkes birbiriyle çok iyi geçinir, her zaman yardımlaşır ve hep gülümserlermiş.

Bu köyün tam ortasında, kocaman, boş bir arazi varmış. Bu araziye herkes “Umut Bahçesi” dermiş ama henüz içinde tek bir çiçek bile yokmuş.

Köyün en meraklı ve en enerjik çocukları olan Efe, Zeynep ve Ali, bir gün bu boş araziye bakarken bir fikir bulmuşlar.

Efe, heyecanla, “Burayı hep birlikte kocaman, rengarenk bir çiçek bahçesine çevirebiliriz!” demiş.

Zeynep, “Harika bir fikir! Annemden değişik çiçek tohumları isteyebilirim,” diyerek ona katılmış.

Ali ise, “Ben de babamın bahçe aletlerini ödünç alabilirim,” demiş ve üç arkadaş hemen işe koyulmuşlar.

Ertesi sabah erkenden kalkıp bahçeye gelmişler. Efe toprağı kazmış, Zeynep tohumları ekmiş, Ali ise üzerlerini kapatmış.

Sonra hep birlikte, yorulmadan bahçeyi sulamışlar. “Burada dünyanın en güzel çiçekleri açacak,” diye hayal kurmuşlar.

Birkaç gün geçmiş ama topraktan hiçbir şey çıkmamış. Efe sabırsızlanmaya başlamış. “Neden çiçekler açmıyor?” diye söylenmiş.

Zeynep, “Belki de biraz daha zamana ihtiyaçları vardır,” diyerek onu sakinleştirmeye çalışmış.

Bir hafta daha geçmiş ama hala bahçede hiçbir değişiklik yokmuş. Ali de üzülmeye başlamış. “Acaba tohumlar çürüdü mü?” diye sormuş.

O sırada, köyün en yaşlısı ve en bilgesi olan Elif Nine, çocukların üzgün hallerini görmüş. Yanlarına yaklaşıp, gülümseyerek sormuş: “Neyiniz var, küçük bahçıvanlar?”

Efe, üzgün bir sesle, “Çiçek ektik ama açmıyorlar,” demiş.

Elif Nine, bahçeye şöyle bir bakmış ve “Çocuklar,” demiş, “Her şeyin bir zamanı vardır. Tohumlar toprakla buluşunca hemen çiçek açmazlar.”

“Onlara sevgi ve sabırla bakmalısınız. Güneşin sıcaklığı ve suyun serinliği ile beslenmeliler,” diye devam etmiş.

“Ama en önemlisi,” demiş Elif Nine, “Sizin aranızdaki o güzel arkadaşlık enerjisi. Eğer birlikte, el ele vererek, birbirinize destek olarak bu bahçeye bakarsanız, çiçekleriniz daha çabuk ve daha güzel açar.”

Elif Nine’nin sözleri çocuklara umut vermiş. Birbirlerine bakıp gülümsemişler ve “Teşekkürler, Elif Nine!” demişler.

Artık bahçeye daha çok zaman ayırmaya başlamışlar. Efe toprağı havalandırırken, Zeynep şarkı söyleyip çiçekleri suluyor, Ali ise onlara yardım ediyordu.

Birlikte çalışmak, oyun oynamak ve hayal kurmak, zamanın nasıl geçtiğini hissettirmemiş onlara. Her gün bahçeye daha çok sevgiyle yaklaşmışlar.

Derken, bir sabah bahçeye geldiklerinde bir mucize ile karşılaşmışlar!

Efe, şaşkınlıkla, “Bakın, bir tomurcuk!” diye bağırmış.

Gerçekten de, topraktan küçük, yeşil bir filiz başını uzatmış. Zeynep ve Ali de sevinçle zıplamaya başlamışlar. “Başardık, başardık!” demişler.

O günden sonra bahçe her geçen gün daha da güzelleşmiş. Papatyalar, güller, laleler, sümbüller… Her renkten, her çeşitten çiçek açmaya başlamış.

Bahçenin kokusu tüm köye yayılmış. Mutluluk Köyü’ndekiler, bu harika bahçeyi görmek için her gün buraya gelmeye başlamışlar.

Artık burası sadece “Umut Bahçesi” değil, “Arkadaşlık Bahçesi” imiş. Çünkü buradaki çiçekler, sadece sevgi ve sabırla değil, aynı zamanda üç arkadaşın güçlü arkadaşlığıyla beslenmişlerdi.

Ve Efe, Zeynep, Ali, bu bahçede birlikte geçirdikleri zamanlarda çok önemli bir şey öğrenmişlerdi: En güzel çiçekler, sabırla, emekle ve gerçek dostlukla açarmış.

Masalımız da burada bitmiş, onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı yazanın, biri okuyanın, diğeri de tüm sabırlı çocukların başına.

Bu masalı beğendiyseniz Renkli Balonlar Ülkesi Masalı ilginizi çekebilir.

Ebeveyn Rehberi

Aşağıdaki bölümlerde, “Arkadaşlık Bahçesi” masalının temel mesajlarını, ebeveynler için pratik notları ve çocuğunuzla bu konuları daha derinlemesine konuşmanızı sağlayacak açık uçlu soruları bulabilirsiniz. Bu rehber, masal okuma deneyiminizi hem eğlenceli hem de eğitici bir hale getirmeyi amaçlamaktadır.

Masalın Ana Fikri

Arkadaşlık Bahçesi” masalının ana fikri; gerçek başarıya ulaşmanın sabır, emek ve işbirliği gerektirdiğidir. Birlikte, sevgiyle ve yardımlaşarak yapılan her iş, ne kadar zor olursa olsun, sonunda harika bir sonuca ulaşır ve en değerli başarılar, arkadaşlıkla pekişmiş olanlardır.

Ebeveynler İçin Notlar

Arkadaşlık ve Yardımlaşma: Masal, çocuklara arkadaşlığın sadece oyun oynamak olmadığını, aynı zamanda birbirine destek olmak, birlikte emek vermek ve sorunları birlikte çözmek olduğunu gösterir. Çocuğunuzla arkadaşlığın önemini ve yardımlaşmanın neden önemli olduğunu konuşun.

Sabır ve Emek: Tohumların hemen çiçek açmaması, çocuklara sabretmenin ve bir hedefe ulaşmak için emek harcamanın önemini öğretir. Çocuğunuza, hayatın her alanında sabretmenin ve emek vermenin başarılı olmanın anahtarı olduğunu anlatın.

Problem Çözme ve Dayanıklılık: Çocukların çiçekler açmayınca üzülmeleri ve Elif Nine’den yardım almaları, zor durumlarda yardım istemenin ve farklı bakış açılarının sorunları çözmeye yardımcı olabileceğini gösterir. Çocuğunuzla sorunlarla karşılaştığında neler yapabileceğini ve kimseden yardım almaktan çekinmemesi gerektiğini konuşun.

Çocuğunuzla Konuşun: Tartışma Soruları

1. Efe, Zeynep ve Ali, boş araziyi neden çiçek bahçesine çevirmek istediler?
2. Sence çiçekler neden hemen açmadı? Çocuklar bu süre boyunca ne öğrendiler?
3. Sen bir arkadaşınla birlikte bir şey yapmak isteseydin, ne yapardın ve neden?
4. Masalın sonunda bahçenin adının “Arkadaşlık Bahçesi” olması sana ne hissettirdi?

Arkadaşlık Bahçesi Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bu kaybolan yıldızın adı Luma’ymış. Diğer yıldızlar onun eksikliğini hemen fark etmiş. Gecenin sessizliğini bir telaş kaplamış.

Dünyada ise, küçük bir çocuk varmış: Ada. Ada, her gece teleskobuyla gökyüzünü izlemeyi çok severmiş. O gece bir tuhaflık sezmiş. “Bir yıldız eksik!” demiş. “Luma yok!”

Ada hemen penceresini açmış, gökyüzüne bakmış. Gözlerini ovuşturmuş, ama Luma gerçekten orada değilmiş.

Ertesi sabah, Ada kararlıymış. “Ben bu yıldızı bulacağım!” demiş. Oyuncak robotu Tiko‘yu yanına almış. İkisi birlikte hayali bir roket yapmışlar: Karton kutulardan, plastik şişelerden ve bolca hayal gücünden!

Geri sayım başlamış: “5… 4… 3… 2… 1… Fırlat!”

Bir anda kendilerini uzayın sonsuz karanlığında bulmuşlar. Tiko’nun ekranı parlamış: “Yörüngedeyiz, Ada!”

İlk durakları Ay olmuş. Ay Dede, yıldızları çok iyi tanırmış. Ada sormuş: “Ay Dede, Luma’yı gördün mü?”

Ay Dede kaşlarını çatmış, sakalını sıvazlamış. “Hımm… Dün gece, Satürn’e doğru giden bir ışık gördüm. Belki oydu.”

Hemen Satürn’e yönelmişler. Renkli halkaları aşarken, uzay rüzgârı roketlerini biraz savurmuş. Ama Ada korkmamış. “Luma için buradayız!” demiş.

Satürn’ün etrafında dönerken bir kuyruklu yıldıza rastlamışlar. Kuyruklu yıldız gülümsemiş. “Luma mı? Evet! Bir kara deliğe çok yaklaşmıştı ama çekilmeden kaçtı.”

Bu bilgi üzerine Ada, cesurca kara deliğe doğru yönelmiş. Uzakta, çok soluk bir ışık titriyormuş. Ada’nın yüreği hoplamış. “O Luma olabilir!”

Gerçekten de, ışık Luma’ymış! Ama çok yorgun ve korkmuş görünüyormuş.

“Luma!” demiş Ada. “Seni arıyorduk!”

Luma sevinçten gözyaşı dökmüş. “Kara deliğin yakınında yoldan saptım. Kendi yolumu kaybettim…”

Tiko devreye girmiş. “Yıldız haritamıza göre buradan güvenli bir yol var. Seni evine götürebiliriz.”

Luma, Ada ve Tiko’nun yardımıyla tekrar yerine dönmüş. Gökyüzünde en parlak haliyle yeniden parlamaya başlamış.

O gece gökyüzüne bakan herkes, Luma’nın daha da güzel ışıldadığını fark etmiş.

Ada yatağında uyurken gülümsemiş. “Bir yıldız kaybolduğunda, onu aramak gerekir,” demiş kendi kendine.

Masalın Ana Fikri

Bu masal, çocuklara hem hayal kurmanın ne kadar değerli olduğunu hem de birine yardım etmek için cesaret göstermenin önemini anlatıyor. Ayrıca uzay temasıyla bilime olan ilgilerini de besleyebilir.

Bir dost zor durumda kaldığında onu yalnız bırakmamak, yardım etmek için cesaretle adım atmak çok değerlidir. Ada’nın Luma’yı araması, kararlılığın ve iyiliğin gücünü gösterir.

Çocuğunuzla Konuşun: Tartışma Soruları

• Ada, Luma’nın kaybolduğunu fark ettiğinde ne hissetmiş olabilir?
• Sence Ada neden böyle tehlikeli bir yolculuğa çıkmayı göze aldı?
• Sen Luma’nın yerinde olsaydın, seni kim bulsun isterdin?
• Hiç bir arkadaşına yardım etmek için zor bir şey yaptığın oldu mu?

Bu masal hoşunuza gittiyse Sesli Masallar kategorisindeki diğer masalları inceleyebilirsiniz.

Uzayda Kaybolan Yıldız yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Krallığın hükümdarı bu karanlığa bir çare bulmak istermiş. Yıllarca danışmanlara sorar, bilge kişilere danışır ama çare bir türlü bulunamazmış. Ta ki kraliyet bahçesinde gizemli bir kelebek belirip ışık saçarak uçuncaya kadar.

Bir gece, bahçede dolaşırken ışıl ışıl parlayan bir kelebek, sarayın pencere pervazına konmuş. O an doğan ışıktan, kraliçenin kucağında bir bebek belirmiş: saçları altın sarısı gibi parlar, cildi pırıl pırıl gümüş usulüymüş. Kral ile kraliçe çok sevinmiş; ona Altın Kız adını vermişler. Kızın saçları altın gibi ışıldar, teninde hafif bir gümüş parlama olurmuş. Gökyüzü bile onun gelişini kutlar gibi her gece biraz daha ışıldarmış.

Ancak krallarda başka bir çocuk daha beklenirmiş. Bir gün, Altın Kız’ın ikizi olarak dünyaya gelen ikinci çocuk, göğsünden göğe uzanan gök mavisi bir ışıltıyla doğmuş; bu oğlanın teni gümüş gibi parlamış, saçlarında altın ışıltılar karışıkmış. Halk ona Gümüş Çocuk der olmuş. İkisi birlikte büyümüş, kardeşlikleri çok kuvvetliymiş; birbirlerinin elinden tutar, günleri oyuncaklarla, masallarla, öğrenmeyle geçirirlermiş.

Ancak krallığın bazı ileri gelenlerine bu mutluluk ağır gelmiş. Kralın kuzenlerinden biri, Kraliçe’nin nüfuzunun artmasından, halkın gözünde çocukların cazibesinden rahatsızmış. Onunla birlikte kötü kalpli bazı elçiler, Altın Kız ve Gümüş Çocuk’un kaderini karartmak için gizli planlar yapmışlar.

Bir gece, çocuklar sarayın yüksek kulesinde uykuya dalmışlar. O sırada kuzen, sadık ama ahlaksız bir hizmetkarı kandırmış, çocukları gece yarısı alıp vadinin derinliklerine atması için. Hizmetkar, örtüyle örtüp çocukları bir sandala koymuş, sandalı akıp giden sisli nehre bırakmış.

Ertesi gün sabah, saray halkı uyandığında çocuklar kayıpmış. Kraliçe feryatla bağırmış, kral çaresiz kalmış. Krallığın dört bir yanı aramış, fakat iz yokmuş.

Sandala konan çocuklar, nehrin sürüklediği şekilde akıp gitmişler; sonunda suyun durgunlaştığı, gizli bir göl kenarına – adı “Işık Gölü” olan yere – varmışlar. Orada yaşlı bir peri onları bulmuş; adeta gölge ve ışık arasında denge sağlayan bir ruhmuş. Yaşlı peri, “Ben seni bekliyordum,” demiş. “Siz, ışığın ve umudun çocuklarısınız. Krallığa geri dönmeli, karanlığı dağıtmalısınız.”

Peri, çocuklara doğanın dört elementinden yardım edecek güçler vermiş: Altın Kız’a “güneş ışığı” gücünü, Gümüş Çocuk’a “ay ışığı” gücünü. Gölün su damlaları, ay ve güneş enerjisiyle birleşip çocukların ellerine ve kalbine yayılmış.

Yıllar geçmiş; Altın Kız ve Gümüş Çocuk, doğada yaşayan canlılarla dost olmuşlar; rüzgârla konuşmayı, dalgalarla dans etmeyi öğrenmişler. Her gece gökyüzüne bakıp, krallıklarının karanlıkta kalışını düşünürmüşler.

Sonunda, bir bahar sabahı el ele tutuşup Işıklı Vadisi’ne doğru yürümüşler. Yolu kapalıymış; kötü kalpli kuzenin adamları köyleri işgal etmiş, halk karanlık korkusuyla evlerine kapanmış. Fakat Altın Kız ve Gümüş Çocuk göğe baktıkça güçleri belirmiş: Altın Kız’ın ışığı güneş gibi parlamış, Gümüş Çocuk’un ışığı ay gibi yumuşak ama güçlüymüş.

Karanlık içindekiler titremiş; kuzenin adamları şaşkınlıkla silahlarını bırakmışlar. Çocuklar ışıklarını birleşmiş, bir ışık huzmesi halinde krala doğru yürümüşler. Halk ayağa kalkmış; “Işık geldi!” diye haykırmışlar.

Kral, sarayın balkonuna çıkmış ve çocuklarının ışığını görmüş. Karanlıklar çekilmiş, gökyüzü yıldızlarla dolmuş, ay parlak biçimde yükselmiş. Kraliçe sevinçle ağlamış, kollarını çocuklarına açmış.

Ama kuzen, son bir hamle yapmaya çalışmış: gölgeden çıkan kara bir sis bulutu, Altın Kız ile Gümüş Çocuk’un arasına girmeye niyetlenmiş. Ancak çocukların ışığı o kadar kuvvetliymiş ki sis dağılıp uçmuş. Kuzenin kötü planları suya düşmüş; halk onu uzak diyarlara sürmüş.

Böylece Işıklı Vadisi tekrar parlamaya başlamış. Gece gökyüzü aydınlanmış; insanlar huzur içinde uyur olmuş. Altın Kız ve Gümüş Çocuk, krallıkta ışığın ve umudun simgesi olarak yaşamışlar. Onların gücüyle, karanlık hiçbir zaman kalıcı olamamış.

Altın Kız ve Gümüş Çocuk Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bir sabah, Tofi ormanın derinliklerinde koşarken eski bir meşe ağacının kökleri arasında parlayan bir şey gördü. Toprağı biraz kazınca, sararmış, kenarları yıpranmış bir harita çıktı ortaya. Üzerinde renkli çizgiler, semboller ve büyükçe bir kırmızı “X” işareti vardı.

“Tofi! Neler buldun öyle?” diye seslendi en yakın arkadaşı, sincabın en çevik hali Sisi.

“Sanırım bir hazine haritası!” dedi Tofi heyecanla. “Bak! Şu ‘X’ işareti genelde hazineyi gösterir, değil mi?”

Sisi gözlüklerini düzelterek haritaya baktı. “Hmm, bu yer ormanın kuzeyindeki Sisli Tepe’ye benziyor. Ama oraya gitmek çok zor. Yol dikenli ve çok karışık.”

Tofi gülümsedi. “Macera başlasın o zaman!”

İkili hemen yanlarına minik kirpi Piko’yu da aldılar. Çünkü Piko’nun burnu çok iyi koku alır, yolları bulmakta ustaydı. Üç arkadaş, haritayı takip ederek yola koyuldular.

İlk durakları Fısıltı Deresi idi. Su öyle berraktı ki içindeki balıklar bile gülümsüyordu. Ama derede geçmeleri gereken incecik bir ağaç köprüsü vardı. Sisi biraz korksa da Tofi ona elini uzattı.

“Beraber geçebiliriz, korkma,” dedi Tofi. El ele vererek karşıya geçtiler.

Sonra, dev yapraklı ağaçların arasında yol alan üçlü, haritada işaretli ikinci noktaya ulaştı: Şarkı Söyleyen Mağara. İçeri girdiklerinde yankılanan seslerle birlikte mağara kendi kendine melodiler mırıldanıyordu. Bu seslerin arasında bir cümle gizliydi:

“Kalbiniz temizse, yolunuzu yıldız çizer.”

Üç arkadaş başlarını gökyüzüne kaldırdı. Mağaranın tavanında minik deliklerden yıldız ışıkları içeri süzülüyordu. Işıklar bir çizgi oluşturmuştu ve bu çizgi haritadaki yönü doğruluyordu.

Uzun bir yürüyüşün ardından sonunda Sisli Tepe’ye vardlar. Tepeyi saran sisin içinden geçmek zordu ama Piko’nun keskin burnu sayesinde yollarını kaybetmediler.

Kırmızı “X” işaretinin olduğu noktaya geldiklerinde, büyük bir taşın altında eski bir sandık buldular. Sandığı açtıklarında içi altınlarla ya da mücevherlerle değil, kitaplarla, oyunlarla ve el yazması bir mektupla doluydu.

Mektubu Tofi yüksek sesle okudu:

“Gerçek hazine, dostluk, cesaret ve birlikte geçirilen zamanlardır. Bu kutuyu bulanlar, ormanın yeni koruyucuları olsun.”

Üç arkadaş birbirlerine baktı. Gülümsediler. Çünkü o gün boyunca yardımlaşmış, korkularını yenmiş ve en önemlisi, unutamayacakları bir macera yaşamışlardı.

O günden sonra ormandaki her hayvan bu üçlünün macerasını konuşur oldu. Ve Tofi, Sisi ve Piko, ormanın neşe dolu koruyucuları olarak yeni keşiflere hep birlikte devam ettiler.

Ormanda Gizemli Harita Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Ormanın bir köşesinde, koca gövdeli, görkemli bir fil yaşarmış. Adı Duman’mış. Duman, ormanın en güçlü hayvanı olarak bilinir, yürüdüğü yerler sarsılır, sesi yankılanırmış. Herkes ona saygı duyar, ama biraz da çekinirmiş.

Bir gün Minik, ormanda gezinirken büyük bir çukurun kenarında durmuş. İçeriden inleme sesleri geliyormuş. Kafasını eğip baktığında, çukurun içinde çırpınan koca bir fil görmüş. Bu Duman’dan başkası değilmiş!

Minik, korkmadan çukurun kenarına yaklaşmış.

“Duman! Ne oldu sana?” diye seslenmiş.

Duman başını kaldırıp şaşkınlıkla Minik’e bakmış.

“Ah, Minik… Toprağın zayıf olduğu bir yere bastım ve buraya düştüm. Ne kadar çabalasam da çıkamıyorum,” demiş üzgünce.

Minik hemen plan yapmaya başlamış. İlk iş olarak hızlıca ormanın diğer ucuna koşmuş ve oradaki sarmaşıkların en sağlam olanlarını toplamış. Sonra bir sincaba, birkaç kuşa ve iki kaplumbağaya yardım çağrısında bulunmuş. Her biri Minik’in cesaretine hayran kalarak onun peşinden gelmiş.

Sarmaşıkları çukurun kenarına bağlamışlar. Minik, kuşlara sarmaşıkları yukarıdan Duman’ın gövdesine dolamalarını söylemiş. Kaplumbağalar ise ağırlıkla sarmaşıkları gergin tutmuş. Sincap da Minik’le birlikte Duman’a destek olmuş.

Birlikte çekmişler, çağırmışlar, cesaret vermişler… Sonunda Duman çukurdan çıkmayı başarmış!

Duman, yerden doğrulup gözleriyle Minik’i aramış. Küçücük fare karşısında durmuş, toz içindeki kürküyle gülümseyerek ona bakıyormuş.

“Sen… sen bana yardım ettin. Hem de en küçük olan sen,” demiş Duman, gözleri dolarak.

Minik gülmüş. “Güç, sadece kaslarda değil. Cesaret, dostluk ve biraz da akıl bazen daha güçlüdür,” demiş.

O günden sonra Duman ve Minik ayrılmaz dost olmuşlar. Ormanda kimin başı derde girse, bu ikili yardıma ilk koşanlarmış. Duman’ın gücü ve Minik’in zekâsı birleşince, kimse onlara karşı koyamazmış.

Diğer hayvanlar da artık kimin küçük, kimin büyük olduğuna bakmaksızın herkesin değerli olduğunu anlamış. Minik, o günden sonra sadece küçük bir fare değil, ormanın kahramanı olarak anılmış.

Ve ormanda, büyüklükle övünen hayvanlar artık bir kez daha düşünür olmuş:

Gerçek cesaret bazen en küçük kalpte saklıymış.

Bu masalı beğendiysen Eğitici Masallar‘ı inceleyebilirsin.

Fil ve Fare Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bunun üzerine padişah vezirini çağırmış ve ülkenin dört bir yanına bildiri göndertmiş: “En bilgili, en dürüst insanlar saraya davet edilsin; oğlum onlardan dersler alsın.” Vezir bu teklifi memnuniyetle kabul etmiş. Hocalar çağrılmış, dersler başlatılmış. Fakat padişahın oğlu bu fikre hiç sıcak bakmamış. Oyun, eğlence, at koşturmak, günün her saati sokakta dolaşmak oğlu için çok daha cazipmiş. Ders etmek mi? Ne gerek varmış, düşünürmüş. “Babam okuma yazma bilmiyor ama memleketi idare ediyor, halk seviyor” dermiş kendine.

Günlerden bir gün, şehzade sarayın bahçesinde dolaşırken bir ağacın dibinde uyuyan bir delikanlı görmüş. Elbiseleri yırtık, saçları dağınıkmış. Şehzade onu uyandırmış ve sormuş:

— “Sen kimsin, sabah sabah burada uyuyorsun, derdin yok mu?”

Delikanlı doğrulmuş, başıyla eğilmiş, “Ben Keloğlan’ım efendim, sarayın kayıkçısıyım,” demiş. Şehzade şaşmış:

— “Kayıkçı mı? Peki senin derdin yok mu, dermanın yok mu?”

Keloğlan gayet sakin bir sesle demiş ki:

— “Her insanın derdi vardır, ama dermanı da vardır. Derdini söylemeyen bulamaz, söyleyen arar — işte ben dermanını arayanlardanım.”

Şehzade, Keloğlan’a derdini anlatmış: “Beni derslere soktular, ben yapmak istemiyorum ama mecburum. Sen benim yerime derslere gir, ben de senin yerinde keyfime bakayım.” demiş.

Kayıkçı Keloğlan önce korkmuş, “Padişah bunu öğrenirse beni öldürür,” demiş. Ama şehzade ısrar etmiş. Keloğlan çaresiz kabul etmiş. Öylece günbegün dersler Keloğlan tarafından alınmaya başlanmış. Şehzade kayıkla gezip dolaşırken, Keloğlan da sınıfta hocalardan ilim öğrenmeye başlamış. Zamanla her dersin inceliklerine vakıf olmuş; tarih, edebiyat, matematik, astronomi, yönetim sanatı… Hocalar görmüş ki “Efendi” denilen kişi pek çalışmıyor, ama Keloğlan giderek çok bilgili olmuş.

Bir gün dersin ortasında padişah sınıfa gelmiş. Fakat öğrenciyi görünce şaşmış: “Bu kim? Şehzadem nerede?” demiş. Hocalar kısaca “Efendimiz burada” demişler. Padişah inanamamış. Keloğlan seslenmiş, her şeyi açıkça anlatmış: Şehzade ders istemezmiş, beni yerine koydular, ben dersleri kendi isteğimle, hırsla alıyorum diye…

Padişah ilk başta öfkelenmiş, gözleri kızarmış. “Seni öldüreceğim!” demiş. Ancak Keloğlan demiş ki: “Efendim, bugün imtihan var; önce sınavı yapın, sonra karar verin.” Padişah biraz duraksamış ama kabul etmiş. İmtihan günü gelmiş: yabancı bilginler ülkeye getirilmiş, sorular zor, sorular derinmiş. Keloğlan, usulca sınava girip soruları büyük bir dikkatle cevaplamış; bilgisi, anlayışı herkesi şaşırtmış. Hocalar ve bilginler onun cevaplarına hayran kalmış. Sınav sonrası salon boşalınca elinde sınav kağıdı ile padişah ve vezir kalmışlar.

Keloğlan Masalları Oku

Tam bu sırada şehzadın kızı gizlice salona girmiş. Babasına yalvarmış: “Baba, onu öldürme! O kadar çalıştı ki, bilgisiyle herkesi mest etti. Lütfen bağışla onu.” Padişah, kızının bu gözyaşlarına dayanamayarak Keloğlan’ı affetmiş. O günden sonra Keloğlan, vezir değilse de padişah tarafından önemli görevlerle ödüllendirilmiş; halk tarafından da sevilen biri haline gelmiş. Sonunda Keloğlan ile padişahın kızı evlenmiş, ülkeyi adaletle yönetmişler.

Ve işte güzel masal buraya kadar varmış.

Kayıkçı Keloğlan Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Wubi sabahları genelde geç uyanır, kahvaltısını unutur, dişlerini fırçalamaz ve çoğu zaman randevularına geç kalırdı. Annesi ona sürekli hatırlatırdı:
“Wubi, sorumluluklarını yerine getirmezsen başın derde girer!”
Ama Wubi her seferinde omuz silkerdi. “Amaan, sonra yaparım!” der, sonra da oyunlara dalardı.

Bir gün, savanda büyük bir buluşma düzenlendi. Tüm hayvanlar bu buluşmada bir araya gelip ormanın güvenliği hakkında konuşacaklardı. Herkes görevliydi. Wubi’ye de önemli bir görev verilmişti: Toplantı alanına bayrakları asmak ve konukları karşılamak.

Ama sorumsuz zürafa Wubi o sabah geç uyandı. Önce ağacta oynayan kuşları izledi, sonra kelebekleri kovaladı, sonra da unuttuğu görevi hatırladı. Koşarak toplantı alanına gitti ama her şey için çok geçti. Bayraklar asılmamış, konuklar şaşkın bir şekilde etrafa bakıyorlardı.

Fil Bobo sinirli bir şekilde Wubi’ye döndü:
“Wubi! Bu çok önemliydi! Herkes görevini yaptı ama sen yine geç kaldın!”

Wubi başını öne eğdi. Utanmıştı.
“Özür dilerim…” dedi fısıltıyla.

Toplantıdan sonra arkadaşları onunla oynamaya gitmedi. Wubi yalnız kaldı. “Sürekli bir şeyleri unutuyorum, neden böyleyim?” diye düşündü.

Ertesi sabah annesi ona nazikce yaklaştı.
“Tatlım,” dedi. “Sorumluluk sahibi olmak zor olabilir ama alışkanlık haline getirince kolaylaşır.”

Wubi, annesinin sözlerini düşündü. O gün kendi kendine bir karar aldı: “Artık sorumluluklarımı aksatmayacağım!”

İlk iş olarak küçük bir defter buldu. Her sabah yapması gerekenleri yazdı:

• Erken uyan,
• Dişlerini fırçala,
• Kahvaltı yap,
• Görevlerini kontrol et..

Wubi ertesi sabah erkenden uyandı, dişlerini fırçaladı, kahvaltısını yaptı. Defterine bakarak görevlerini yerine getirdi. Diğer hayvanlar onun değişimine çok şaşırdı!

Ertesi hafta savanda bir piknik düzenlemdi. Bu kez Wubi’ye yemekleri dağıtma görevi verildi. Herkes biraz endişeliydi ama Wubi tüm yiyecekleri zamanında getirdi, dağıttı ve pikniğin keyfini çıkardı.

“Bravo Wubi!” dedi maymun Mimi. “Artık gerçekten sorumluluk sahibi olmuşsun!”

Wubi gururla gülümsedi. “Evet, biraz çaba gerekiyormuş ama insan (ya da zürafa!) isteyince her şeyi başarabiliyormuş.”

O günden sonra Wubi savanın en güvenilir hayvanlarından biri oldu. Artık herkes ona güveniyor, görevleri gönül rahatlığıyla ona veriyordu. Wubi ise her gün küçük defterine bakmayı ihmal etmiyor, sorumluluklarını yerine getirmenin mutluluğunu yaşıyordu.

Ve böylece, sorumsuz Wubi, sorumluluk sahibi Zürafa Wubi’ye dönüştü.

Sorumsuz Zürafa Wubi Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Bir sabah, her zamanki gibi kulübenin önünde zıplayıp oynarken bir şey dikkatini çekti. Toprağın üzerinde, tıpkı kendisi gibi duran karanlık bir şekil vardı. Ne yapsa o da aynısını yapıyordu. Zıpladı, o da zıpladı. Oturdu, o da oturdu. Kafasını eğdi, o da eğdi.

– “Bu da ne böyle? Beni taklit ediyor!” dedi Miko biraz şaşkın ama aynı zamanda heyecanla.

O gün boyunca gölgesiyle oyunlar oynadı. Hatta ona bir isim bile verdi: Koko. “Madem beni hiç yalnız bırakmıyor, o zaman onunla arkadaş olabiliriz” diye düşündü.

Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken Miko, Koko’nun hep peşinden geldiğini fark etti. Ne kadar uzağa giderse gitsin, Koko da onunla geliyordu. Bu durum Miko’ya cesaret verdi. Artık daha önce hiç gitmediği patikalara bile adım atıyordu.

Ama sonra işler biraz değişti.

Dere kenarına ulaştığında Miko, suyun içindeki yansımasına baktı. Ama bu sefer gölgesi suyun içinde eğri büğrü görünüyordu. Aniden ayağı kaydı ve suya doğru savrulmak üzereyken bir şey oldu: Gölgesi, yani Koko, bir anlık hareketle sanki “Dur!” der gibi suyun üstünde titredi.

Miko hemen durdu. Kalbi küt küt atıyordu. Geriye çekildi ve oturup düşünmeye başladı. “Koko beni uyardı mı? Yoksa bu sadece benim korkum muydu?” İçinden bir ses “Koko senin bir parçan,” dedi. “Sen dikkatli olduğunda o da sakin olur. Sen korktuğunda o da titrer.”

O andan itibaren Miko, gölgesini sadece bir oyun arkadaşı olarak değil, kendi iç sesinin bir yansıması gibi görmeye başladı.

Günler geçtikçe Miko, ormanda daha bilinçli adımlarla dolaşmaya başladı. Ağaçların gölgelerine dikkat ediyor, akşam olduğunda güneşin kaybolmasıyla birlikte Koko’nun da uzaklaştığını fark ediyordu. O zamanlar biraz hüzünlense de biliyordu ki sabah olunca Koko yine yanında olacaktı.

Bir gün ormanda kaybolan minik bir sincabı buldu. Sincap korkmuş, titriyordu. Miko yaklaştı, onun gölgesine baktı. Sincabın gölgesi de tıpkı Miko’nunki gibi ürkekti. Ona sarıldı ve, “Korkma, gölgemiz bile yanımızda. Biz asla yalnız değiliz,” dedi.

O günden sonra Miko gölgesini sadece kendi güvenliği için değil, başkalarına da güven vermek için kullanmaya başladı. Koko artık sadece bir yansıma değil, Miko’nun cesaretinin sembolüydü.

Yavru Köpek Miko ve Gölgesi Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Derken uzaktan mis gibi bir tat yeniden doğdu: olgun üzüm salkımları. Tilki önce gözüne inanamadı; dalların üzerinden süzülen mor, parlak, sulu üzümler ışıl ışıldı. Bir üzüm yese belki midesini mutlu edebilirdi. Karnı yine gürledi; az daha sabrettiğini düşündü. Fakat üzümlere ulaşmak hiç de kolay olmayacaktı.

Yanına bir taş koyarak zıpladı: “Bir… iki… üç!” ama başaramadı. Tekrar denedi: “Zıplıyorum ama tam değemedim.” Birkaç savurma hamlesiyle yere düştü. Biraz geri çekilip ayağa kalktı. Yine zıpladı. Defalarca… Olumsuz neticeyle tekrar tekrar denemelerine rağmen üzümler hep dalın uçlarındaydı, hep aynııdırmışçasına kaçıyor gibiydiler.

Yorgundu artık; dili dışarı fırlamış, ter içinde kıvrılmıştı. Her seferinde ne kadar yaklaşmış gibi olsa da, uçsuz bucaksız yükseklikte durdular. Tilki derin bir nefes aldı. Karnını tutmaya çalışıyor, ama susuzluk ve açlık herkese hasret bırakıyordu. Yine de denemekten vazgeçnedi. Tekrar bir güç toplayarak zıpladı. Yoktu! Sonunda o da kendini eve kapatmış gibi yere yığıldı. Karnı gurulduyor, soluğu kesilmiş, gözleri hafifçe kararıyordu.

O esnada düşünceler zihninde dans etti. “Belki de bu üzümler ekşidir,” dedi kendi kendine. “Belki de tadı berbat, bozulmuş, koruk dediğimiz tatsız şey…” Böylece kendini teselli etmeye çalıştı. Yavaş yavaş üzümleri kötülemeye başladı: “Bu üzümler aslında çok da olgun değil,” diyerek onları küçümsemeye başladı. Bu sözlerle hem kendine hem sahip olduğu onura inat, gururuna hitap edercesine konuşuyordu.

Sonra gölgesine doğru yöneldi, içinde bir hafiflik hissetti. Sanki kalbinde bir yük yerini rahatlamışlığa bırakmıştı. Oradan ayrılmaya karar verdi. Döndü ve son kez baktı. “Zaten ekşidir,” dedi, kendinden emin, gururlu. Yavaşça omuzlarını dikleştirerek uzaklaştı.

Bu yaşadığı, ulaşamadığı şeyleri küçümseyerek kabullenmekti. Ama bazen gerçek şu ki, erişemediğimiz şeyleri kendimize daha az çekici göstermek daha kolaydır. İşte, üzümleri hakikaten tatmadı ama başka biri gelseydi, gönül rahatlığıyla yerdi belki de.

Tilki ile Üzümler Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.

Ancak bir gün, ormana garip bir sessizlik çöktü. Kuşlar şarkı söylemeyi bırakmış, tavşanlar yuvalarına çekilmiş, nehir kıyısında oyun oynayan geyikler bile korkuyla etrafa bakınıyordu. Aslan, bu huzursuzluğun farkına varınca hemen en güvendiği dostlarını yanına çağırdı: Bilge Baykuş, Çevik Ceylan ve Güçlü Fil.

“Ormanda bir tuhaflık var,” dedi aslan endişeyle. “Herkes korkmuş gibi görünüyor. Bunun nedenini hemen öğrenmeliyiz.”

Aslan ve arkadaşları ormanın dört bir yanına dağıldı. Önce şelalenin olduğu yere gittiler, ama suyun normalden daha yavaş aktığını fark ettiler. Sonra büyük meşe ağacına uğradılar, ancak dallarında hiçbir kuş yoktu. En sonunda, batıdaki mağaralardan birinden hafif bir inilti duyuldu.

Mağaraya giren aslan ve dostları, köşeye sinmiş, gözleri korku dolu bir kurt yavrusu gördü. Yarası vardı ve korkudan titriyordu. Aslan nazikçe yaklaşarak yumuşak bir sesle sordu:

“Küçük dostum, neden buradasın?”

Kurt yavrusu hüzünle başını kaldırdı. “Ben ve ailem ormanın diğer tarafında yaşıyorduk. Ama birkaç gün önce aç sırtlanlar sürümüzü korkuttu. Herkes kaçıştı ve ben yalnız kaldım. Saklanmak zorunda kaldım.”

Aslan kral, ormanın sessizliğinin sebebini anlamıştı. Tüm hayvanlar korkuya kapılıp saklanmıştı. Ormanda tekrar huzuru sağlamak için sırtlanları durdurmaları gerekiyordu.

Aslan, vakit kaybetmeden tüm hayvanları topladı. “Sırtlanlar bizi korkutabilir,” dedi gür sesiyle, “ama biz birlikte hareket edersek, hiçbir şey bizi alt edemez!”

Fil ve diğer büyük hayvanlar sırtlanları ormandan çıkarmak için bir plan yaptı. Kuşlar havadan gözcülük yaptı, ceylanlar haber taşıdı. Hep birlikte hareket eden hayvanlar, sırtlanları korkutup kaçırdı. Orman yeniden güvenli hale gelmişti.

Sessizlik bozuldu, kuşlar tekrar şarkı söylemeye başladı. Nehirler coşkuyla akmaya devam etti. Küçük kurt yavrusu da ailesine kavuştu. Ormanda huzur ve neşe yeniden hâkim oldu.

Ve böylece, hayvanlar krallığı tekrar barış içinde yaşamaya devam etti.

Aslan Kral Masalı yazısı ilk önce Masal Oku: Çocuk Masalları, Kısa Hikayeler ve Bilmeceler üzerinde ortaya çıktı.