Yıldız Ormanında Bir Gece Masalı
Bir varmış bir yokmuuuş, uzak diyarların birinde, gökyüzüne en yakın yerde kurulu büyülü bir orman varmış. Bu ormana “Yıldız Ormanı” denirmiş. Çünkü geceleri ağaçların yaprakları minik yıldızlar gibi parıldar, gökyüzüyle adeta konuşurmuş. Bu gece masalı da işte o sihirli ormanda yaşayan küçük bir tavşanın hikayesiymiş.
Minik tavşanın adı Lila’ymış. Lila, diğer tavşanlardan biraz farklıymış. O, geceleri uyumayı pek sevmez, yıldızları izlemeye bayılırmış. Her gece aynı ağacın altına oturur, gökyüzüne bakarak hayaller kurarmış. “Acaba yıldızlar konuşabiliyor mu?” diye merak edermiş.
Bir gece, Lila yine her zamanki gibi yıldızları izlerken gökyüzünde çok parlak bir yıldız dikkatini çekmiş. Bu yıldız diğerlerinden daha büyük ve daha parlakmış. Lila heyecanla zıplamış.
“Merhaba!” diye seslenmiş yıldızlara. “Beni duyabiliyor musunuz?”
O anda, parlak yıldız bir anda göz kırpmış gibi titremiş. Lila gözlerine inanamamış. “Yoksa gerçekten cevap mı verdi?” diye düşünmüş.
Birden yumuşacık bir ses duymuş: “Merhaba Lila…”
Lila şaşkınlıkla etrafına bakınmış. “Kimsin sen?” diye sormuş.
“Ben gökyüzündeki en parlak yıldızım,” demiş ses. “Adım Işıl. Seni her gece izliyorum.”
Lila çok mutlu olmuş. “Gerçekten mi? Ben de sizi çok seviyorum! Hep sizinle konuşmak istemiştim.”
Işıl yıldızı hafifçe parlamış. “Eğer cesursan, bu gece benimle bir maceraya çıkmak ister misin?”
Lila biraz düşünmüş. Ormandan hiç uzaklaşmamıştı ama macera fikri çok heyecan vericiydi. “Evet!” demiş kararlı bir şekilde.
O anda gökyüzünden ince bir ışık yolu inmiş. Bu yol, Lila’nın önünde parlıyormuş. Lila derin bir nefes almış ve ışık yoluna adım atmış. Bir anda kendini gökyüzüne doğru yükselirken bulmuş.
Bulutların üstüne çıktığında, etrafında yüzlerce yıldız dans ediyormuş. Hepsi gülümsüyor, Lila’yı selamlıyormuş. Lila hayatında hiç bu kadar güzel bir şey görmemiş.
“Hoş geldin!” demiş Işıl. Artık çok daha yakındaymış. “Ama bu yolculuğun bir amacı var.”
“Ne yapmam gerekiyor?” diye sormuş Lila.
Işıl biraz üzgün görünmüş. “Yıldız Ormanı’ndaki ışıklar sönmeye başlıyor. Eğer bu böyle devam ederse, orman eski büyüsünü kaybedecek.”
Lila korkmuş. “Ama neden?” demiş.
“Çünkü ormandaki hayvanlar artık hayal kurmayı unutuyor,” demiş Işıl. “Yıldızlar, hayallerle parıldar. Eğer kimse hayal kurmazsa, biz de ışığımızı kaybederiz.”
Lila bunu duyunca çok üzülmüş. “Ben hayal kurmayı çok seviyorum! Peki ne yapabilirim?”
Işıl gülümsemiş. “Ormana geri dön ve herkese hayal kurmanın ne kadar önemli olduğunu anlat.”
Lila başını sallamış. “Tamam! Bunu yapacağım.” demiş.
Bir anda ışık yolu tekrar belirmiş ve Lila kendini yeniden ormanda bulmuş. Sabah olmak üzereymiş. Ama Lila hiç vakit kaybetmemiş.
Önce en yakın arkadaşı kirpi Mimo’ya gitmiş. “Mimo! Hayal kuruyor musun?” diye sormuş.
Mimo omuz silkmiş. “Eskiden kurardım ama artık çok meşgulüm.”
Lila kararlıymış. “Ama hayal kurmazsan, Yıldız Ormanı karanlık olur!”
Mimo biraz düşünmüş. “Gerçekten mi?”
“Evet! Gel birlikte bir hayal kuralım,” demiş Lila.
O gün Lila tüm ormanı dolaşmış. Sincaplara, kuşlara, hatta yaşlı kaplumbağaya bile hayal kurmanın önemini anlatmış. Başta kimse pek inanmak istememiş ama Lila vazgeçmemiş.
Akşam olduğunda, tüm hayvanlar bir araya gelmiş. Lila, “Hadi hep birlikte bir hayal kuralım,” demiş.
Herkes gözlerini kapatmış. Kimi uçtuğunu hayal etmiş, kimi denizleri, kimi de rengarenk çiçeklerle dolu bahçeleri.
Ve o anda… orman parlamaya başlamış.
Ağaçların yaprakları yeniden ışıldamış. Gökyüzündeki yıldızlar eskisinden daha parlak olmuş. Lila sevinçle zıplamış.
Gökyüzünden Işıl’ın sesi gelmiş: “Başardın Lila! Hayaller geri döndü.”
O günden sonra Yıldız Ormanı hiç eskisi gibi olmamış. Herkes her gece hayal kurmaya başlamış. Ve Lila, yıldızların en yakın arkadaşı olmuş.
Eğer bir gece gökyüzüne bakarsanız, belki siz de Lila’nın dostu Işıl yıldızını görebilirsiniz. Unutmayın, hayal kurmak sadece çocuklara değil, herkese iyi gelir.
Ve masal burada bitmiş… ama hayaller hiç bitmemiiiiş.
